Εργατικοί Νόμοι

Νόμος :

Οδηγία 2006/54/ΕΚ Αρχή της ίσης μεταχείρισης

Άρθρα Νόμου

ΤΙΤΛΟΣ I - ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ...

Άρθρο 1 - Σκοπός...

Άρθρο 2 - Ορισμοί...

Άρθρο 3 - Θετική δράση...

TITΛΟΣ II - ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 - Ισότητα της αμοιβής...

Άρθρο 4 - Απαγόρευση διακρίσεων...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 - Ίση μεταχείριση στα επαγγε...

Άρθρο 5 - Απαγόρευση διακρίσεων...

Άρθρο 6 - Προσωπικό πεδίο εφαρμογ...

Άρθρο 7 - Καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογ...

Άρθρο 8 - Εξαιρέσεις από το καθ’ ύ...

Άρθρο 9 - Παραδείγματα διακρίσεων...

Άρθρο 10 - Εφαρμογή ως προς τους αυ...

Άρθρο 11 - Δυνατότητα αναβολής ως π...

Άρθρο 12 - Αναδρομική ισχύς...

Άρθρο 13 - Μεταβλητή ηλικία συνταξ...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 - Ίση μεταχείριση σε σχέση με...

Άρθρο 14 - Απαγόρευση διακρίσεων...

Άρθρο 15 - Επιστροφή ύστερα από άδε...

Άρθρο 16 - Άδεια πατρότητας και υιο...

TITΛΟΣ III - ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 - Ένδικα βοηθήματα και επιβο...

ΤΜΗΜΑ 1 - Ένδικα βοηθήματα...

Άρθρο 17 - Προάσπιση των δικαιωμ...

Άρθρο 18 - Αποζημίωση ή αντιστάθ...

ΤΜΗΜΑ 2 - Βάρος αποδείξεως...

Άρθρο 19 - Βάρος αποδείξεως...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 - Προώθηση της ίσης μεταχείρ...

Άρθρο 20 - Φορείς αρμόδιοι για την ...

Άρθρο 21 - Κοινωνικός διάλογος...

Άρθρο 22 - Διάλογος με μη κυβερνητι...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 - Γενικές οριζόντιες διατάξε...

Άρθρο 23 - Συμμόρφωση...

Άρθρο 24 - Προστασία έναντι αντιπο...

Άρθρο 25 - Κυρώσεις...

Άρθρο 26 - Πρόληψη διακρίσεων...

Άρθρο 27 - Ελάχιστες προϋποθέσεις...

Άρθρο 28 - Σχέση με κοινοτικές και ...

Άρθρο 29 - Συνεκτίμηση της ισότητα...

Άρθρο 30 - Διαβίβαση πληροφοριών...

TITΛΟΣ IV - ΤΕΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ...

Άρθρο 31 - Εκθέσεις...

Άρθρο 32 - Επανεξέταση...

Άρθρο 33 - Εφαρμογή...

Άρθρο 34 - Κατάργηση...

Άρθρο 35 - Έναρξη ισχύος...

Άρθρο 36 - Αποδέκτες...

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I - ...

ΜΕΡΟΣ A - Καταργηθείσες οδηγίες με τ...

ΜΕΡΟΣ B - Κατάλογος των προθεσμιών γ...

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ - Πίνακας αντιστοιχίας...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 - Ένδικα βοηθήματα και επιβολή του δικαίου

ΤΜΗΜΑ 1 - Ένδικα βοηθήματα

Άρθρο 17 - Προάσπιση των δικαιωμάτων

1. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι, ύστερα από ενδεχόμενη
προσφυγή σε άλλες αρμόδιες αρχές, συμπεριλαμβανομένων των
τυχόν διαδικασιών συνδιαλλαγής εφόσον κρίνονται απαραίτητες,
κάθε πρόσωπο που θεωρεί εαυτό ζημιωθέν από τη μη τήρηση της
αρχής της ίσης μεταχείρισης έχει πρόσβαση σε δικαστικές
διαδικασίες για την επιβολή των υποχρεώσεων που απορρέουν από
την παρούσα οδηγία, ακόμη και εάν η σχέση στο πλαίσιο της οποίας
εικάζεται ότι σημειώθηκε η διάκριση έχει λήξει.
2. Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι ενώσεις, οργανώσεις ή
άλλες νομικές οντότητες, οι οποίες έχουν, σύμφωνα με τα κριτήρια
του εθνικού τους δικαίου, νόμιμο συμφέρον να διασφαλίσουν ότι
τηρούνται οι διατάξεις της παρούσας οδηγίας, μπορούν να κινήσουν,
είτε εξ ονόματος του ενάγοντος είτε προς υπεράσπισή του, και με την
έγκρισή του, κάθε δικαστική ή/και διοικητική διαδικασία
προβλεπόμενη για την πραγμάτωση των εκ της παρούσας οδηγίας
υποχρεώσεων.
3. Οι παράγραφοι 1 και 2 δεν θίγουν τις εθνικές διατάξεις περί των
προθεσμιών εγέρσεως αγωγής σχετικά με την αρχή της ίσης
μεταχείρισης.

Άρθρο 18 - Αποζημίωση ή αντιστάθμιση

Τα κράτη μέλη εισάγουν στην εθνική έννομη τάξη τα αναγκαία μέτρα
για να εξασφαλίζεται πραγματική και αποτελεσματική αποζημίωση ή
αντιστάθμιση, όπως καθορίζεται από τα κράτη μέλη, για την απώλεια
και τη ζημία που υφίσταται ένα πρόσωπο ως αποτέλεσμα διάκρισης
λόγω φύλου, κατά τρόπο αποτρεπτικό και ανάλογο προς την
υποσθείσα ζημία. Η εν λόγω αποζημίωση ή αντιστάθμιση δεν μπορεί
να περιορισθεί εκ των προτέρων από καθορισμένο ανώτατο όριο,
εκτός από τις περιπτώσεις όπου ο εργοδότης μπορεί να αποδείξει ότι
η μόνη ζημία που υπέστη ο αιτών συνεπεία διάκρισης κατά την
έννοια της παρούσας οδηγίας έγκειται στην άρνηση να ληφθεί υπόψη
η αίτηση εργασίας του.

ΤΜΗΜΑ 2 - Βάρος αποδείξεως

Άρθρο 19 - Βάρος αποδείξεως

1. Τα κράτη μέλη θεσπίζουν τα αναγκαία μέτρα, σύμφωνα με τα
εθνικά τους δικαστικά συστήματα, ώστε να επιβάλλεται στον
εναγόμενο να αποδείξει ότι δεν υπήρξε παραβίαση της αρχής της
ίσης μεταχείρισης, όταν πρόσωπο που κρίνει ότι θίγεται από τη μη
τήρηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης επικαλείται, ενώπιον
δικαστηρίου ή άλλης αρμόδιας αρχής, πραγματικά περιστατικά από
τα οποία τεκμαίρεται η ύπαρξη άμεσης ή έμμεσης διάκρισης.
2. Η παράγραφος 1 δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να θεσπίζουν
αποδεκτικούς κανόνες ευνοϊκότερους για τον ενάγοντα.
3. Τα κράτη μέλη μπορούν να μην εφαρμόζουν την παράγραφο 1
σε διαδικασίες κατά τις οποίες εναπόκειται στο δικαστήριο ή σε άλλη
αρμόδια αρχή να διερευνήσει τα πραγματικά περιστατικά της
υπόθεσης.
4. Οι παράγραφοι 1, 2 και 3 εφαρμόζονται επίσης:
α) στις περιπτώσεις που καλύπτονται από το άρθρο 141 της
συνθήκης και, καθόσον υπάρχει διακριτική μεταχείριση λόγω
φύλου, από τις οδηγίες 92/85/ΕΟΚ και 96/34/ΕΚ·
β) σε κάθε αστική ή διοικητική διαδικασία που αφορά το δημόσιο
ή τον ιδιωτικό τομέα και προβλέπει μέσα αποκατάστασης βάσει
του εθνικού δικαίου κατ’ εφαρμογή των μέτρων του στοιχείου
α), εξαιρουμένων των εξωδίκων εκουσίων διαδικασιών ή των
διαδικασιών που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο.
5. Το παρόν άρθρο δεν εφαρμόζεται στις ποινικές διαδικασίες,
εκτός εάν τα κράτη μέλη ορίζουν διαφορετικά.
 
 στη Βιβλιοθήκη μου
  Εκτύπωση
Μοιραστείτε: 
 

Τα σχόλια έχουν κλείσει.